Soms is het gewoon even moeilijk

“Iets” in mij wil steeds sneller, harder, beter en meer werken. Ik heb geleerd dat er een limiet is aan wat ik kan. Dat vecht wel eens met elkaar. Zo kwam er een e-mail binnen waarvan mijn maag ineen kromp, die het bloed in mijn aderen onder hoge druk zette en hyperactiviteit in mijn hoofd veroorzaakte. Het was geen dreigbrief of zo. Ik wist gewoon niet welk van de mogelijke acties goed zou aflopen want we hebben nog geen als-dan-procedure voor dit soort gevallen en dan krijg ik het ontzettend moeilijk. En vooral wist ik niet of het wel mijn verantwoordelijkheid moest worden, ook al was hij gericht aan mij en stond er een vraag om actie in.

In sneltreinvaart overliep ik de opties en hun mogelijke gevolgen. Ik merkte dat angst de overhand begon te nemen want ik moest naar lucht happen. Alles kan gecorrigeerd worden en het ging niet over veel geld of zo, maar er stonden teveel partijen in copy om zwart op wit voor een van die opties te kiezen en ik zag het eigenlijk gewoon niet zitten om het dossier op te volgen. Toen kwam er een beetje boosheid bij: waarom werd dit bij mij gedropt? Er is iemand ziek en iedereen verdrinkt in het werk maar ik kan het er simpelweg ook niet bij nemen. Mijn lijf leverde daar het bewijs voor, want intussen vocht ik tegen de tranen.

Ik schreef mijn collega’s terug dat ik de gevraagde actie niet kon ondernemen, beschreef heel kort de twijfelpunten en vroeg of de baas kon laten weten wat er gedaan moet worden. En klikte snel op ‘Versturen’ want verder piekeren zou niemand vooruit helpen. Toen kwam schuldgevoel/zelfverwijt in de vorm van het oude bekende stemmetje en maakte ik dat ik buiten stond met mijn jas aan.

Lees verder “Soms is het gewoon even moeilijk”
Advertentie
Soms is het gewoon even moeilijk

Over een koffiepot

Ik ontkalkte de koffiezet nog eens met een flinke geut azijn in het water. Dat was een jaar of drie geleden. Er zat zoveel kalk in dat het neerzeeg als een laagje strandzand op de bodem van de glazen pot. Ik ben al voor de vijfde keer aan het naspoelen en er blijft hoe langer hoe minder neerslag uitkomen maar we zijn bijna klaar om morgenvroeg weer koffie te kunnen zetten. Hij maakt in elk geval bijna geen lawaai meer tijdens het doorlopen. Vanmorgen nog was er tien minuten gereutel.

Lees verder “Over een koffiepot”
Over een koffiepot

Innerlijk kind werk / inner child work

Zoals aangehaald in mijn vorig stukje, ben ik vorige week naast dat vijfjarige meisje beginnen lopen dat ik nog altijd voor een stukje ben. Ik heb me nu echt wel lang genoeg verzet. Dat doen we graag, hé, weglopen van onze angst voor de confrontatie met onszelf. Al werkend, sportend, drinkend, rokend, shoppend, feestend, verbouwend, TV-hangend, lezend, discussiërend, smartphonescrollend, zeurend, projecterend, solliciterend, datend, het uitmakend, etend, diëtend, bloggend, bijscholingen volgend, snoepend, ruzie makend, vrijend en noem maar op.

Lees verder “Innerlijk kind werk / inner child work”
Innerlijk kind werk / inner child work

Mijn helende zomer

Vorige week was het einde van de Summer School. Ik heb nog altijd maar 1 van de 4 weken lesinhoud verwerkt, maar onze fantastische begeleidster counterde mijn gevoel van falen door te zeggen dat het veel nuttiger is om het op je eigen tempo te verwerken dan snel-snel proberen bij te benen. Want het was en is druk in mijn leven. Ik blijf het vreemd vinden dat ik vaak zeg dat ik het druk heb. Niet in de klassieke zin van fulltime werken, naar de winkel rushen en uitgeteld voor de TV in slaap vallen.

M’n benen houden mij graag tegen wanneer er niets anders in slaagt om mij af te remmen. De kinesist heeft er een kluif aan maar er is vooruitgang. Ik kan weer een kilometer of twee gaan met een rugzak vol boodschappen zonder noemenswaardige pijn en vermijd de draaitrap steeds minder. Afgelopen week had ik een afspraak met een schoonheidsspecialiste want mijn gezicht mocht wel eens opgelapt worden. “Hoe lang is het geleden dat je een gelaatsverzorging hebt laten doen?” vroeg ze nadat ik hijgend tien minuten te laat was aangekomen – ongepland vijftig minuten doorgestapt in de plaats van vijftien, want er was een brug dicht, zonder veel pijn! Ik schrok van m’n antwoord: “Een jaar of vier?”. Merkwaardig dat we altijd geld genoeg hebben voor slechte gewoontes of om van alles te steunen, maar zo eens expliciet voor jezelf laten zorgen kan er bijna nooit af. Mijn kraterlandschap had deugd van de behandeling en m’n huid lijkt van binnenuit te stralen. Ook ging ik naar de kapper en kocht in de solden drie lichte T-shirts die goed pasten want ik was het beu om weer eens wekenlang vergeefs in de stapel te zoeken.

Lees verder “Mijn helende zomer”
Mijn helende zomer

Een lichaam vol verhalen

2022 bracht me tot nu toe al veel afwisseling en uitdagingen. Ik volgde mijn gevoel, dat kan ik na veel oefenen vrij goed, en kwam in een “Summer School” terecht. Aanrader. Wij gaan samen door een stroomversnelling in ons proces onder professionele begeleiding met als doel “iets” te gaan doen met onze ervaring. Het startschot van die ervaring, dat bewustwordingsproces, kan een chronische ziekte zijn, een verlieservaring of ander(e) trauma(‘s), of gewoon op een dag wakker worden met de vaststelling dat je je draai echt niet kunt vinden in het streven naar het voorgeschreven leventje, wat je ook probeert. Je weet wel, dat opgedrongen plaatje van twee sexy ouders met tandpastaglimlachende kinderen die zichzelf opvoeden, droomjobs die jullie een eindeloze voorraad geld opleveren waar je dan het sjiekste huis mee koopt, de grootste auto, het beste eten, honderd onvergetelijke vakanties enzovoorts. “Net als iedereen dus”. Die iedereen mag altijd eens komen uitleggen hoe dat dan wel werkt, want mij lukt het niet.

En daar ben ik nog blij om ook. Als kind wist ik immers al dat ik er nooit in zou slagen om net zo te worden als iedereen. Deze post dient om terug te kijken naar mijn hobbelige pad vol bergen en dalen, vuurspuwende draken, ravijnen, stormen, mist, sprookjesbossen, velden vol bloemen, wolken en zonneschijn. Een opdracht uit de Summer School om nog eens terug te kijken op wat er al allemaal achter je ligt. En ik kreeg zonet het idee om mijn lichaam het eens te laten vertellen.

Lees verder “Een lichaam vol verhalen”
Een lichaam vol verhalen

Nondedju, ik ben gelukkig

Ik ben een beetje dronken wanneer ik dit schrijf. Van een stevige borrel omdat ik mezelf zenuwachtig had gemaakt voor een telefoongesprek waarin ik nu eindelijk eens grenzen zou proberen aan te geven, wat al doende erg goed mee bleek te vallen. Maar vooral van geluk.

Mijn god, wat is het lente. De groene plekken in mijn nieuwe thuis barsten van het leven. Overal zo veel bloemen (mensen noemen het onkruid). Boomblaadjes ontvouwen. Bloesems, knoppen, aren, overal frisse levendige tinten, rankend de hemel in of in kleurvlagen vlakbij de grond, of ergens daartussenin. Zon. Wind. Ik heb al zo veel in de tuin gewerkt dat de buurvrouw er commentaar op gaf. “Ons moeder was ook zo, meermaals per dag al haar bloemekes gaan bekijken en constant bezig in die tuin, jongens toch,” sneerde ze, en ik dacht, tja, jij wordt gelukkig van reizen en uit volle borst meekwelen met Disneyliedjes en Amy Winehouse en Celine Dion, en ik hou belachelijk veel van de natuur, ieder zijn meug, toch? Maar ze wou toch eigenlijk ook wel wat rozen zetten.

Lees verder “Nondedju, ik ben gelukkig”
Nondedju, ik ben gelukkig

Nieuwe uitdaging + terugblik op jaar 7

Zo vlot is nieuw werk vinden nog nooit gegaan.

Het regende, nee, stormde telefoons van dynamische en flexibele interimmeisjes, die allemaal een online afspraak willen inplannen om je in te schrijven want ze hebben een vacature die volgens hen bij jouw cv past maar waarschijnlijker worden ze betaald per dossier. Ik belde VDAB uit wanhoop, want ik kon mijn huishouden amper meer doen of zelf vacatures doornemen, zo veel telefoon en afspraken waren het. Ik had daardoor steeds meer moeite om beleefd te blijven en steeds minder zin om datums te bevestigen. Ik kreeg een luisterend oor en (assertiviteits)tips, want als je nog niet lang werk zoekt is VDAB een toffe pee. Een sympathieke coach heeft me ook geholpen motivatiebrief en cv te perfectioneren, tot in het kleinste detail, want blijkbaar had zij ook een burn-out achter de rug en vond ze het geweldig nog eens iemand tegen te komen die even graag danst tussen de komma’s en de punten. Ik vroeg haar of het een goede praktijk is om open kaart te spelen over die burn-out historiek, wat ik altijd doe, want eerlijk duurt het langst. Dat bleek het geval. Vooral omdat de waarheid toch vroeg of laat boven water komt.
Die openheid heeft me behoed voor stressvolle jobs zoals logistiek bediende of secretaresse. Elke redelijke kans eindigde met “We denken dat het beter is voor jouw gezondheid om verder te zoeken naar een beter passende job.” Uiteraard vond ik het jammer en moest ik af en toe na zo’n gesprek een traantje wegpinken, maar daarna was ik blij dat ik niet een van de snelst draaiende stressmolens in moest. Vier vijfde betekent blijkbaar nog steeds op veel plekken “een fulltime samenpersen op 4 dagen.”

Maar goed, deze telefoon was anders. Het was half zes en ik stond de badkamer te poetsen. Neem toch maar op, dacht ik, je weet nooit.

Lees verder “Nieuwe uitdaging + terugblik op jaar 7”
Nieuwe uitdaging + terugblik op jaar 7

Nieuwe bladzijden, alweer

Drie weken wonen we hier nu. Achttien jaar heb ik in een dorp gewoond waar iedereen mekaar kent en waar ik zo snel mogelijk weg wilde, achttien jaar in en rond een grootstad die ik beter ken dan mijn broekzak. Achttien jaar niet-roker, achttien jaar wel, nu alweer meer dan tien maanden niet. Door de verhuisstress ervoer ik terug afkickverschijnselen en dat vond ik raar. Maar eindelijk ebt die stress (waarvan ik wist dat-ie nutteloos en overbodig was maar ik kon hem niet bekampen) en bijbehorende slaap- en eetproblemen weg. Net als onze poes heradem ik. Zij is veertien jaar en van blijdschap gedraagt ze zich als een kitten. Dikwijls ligt ze op de vloer te krullen of speelt ze of wil mijn aandacht, terwijl ze weinig anders deed dan slapen op het bed. Allicht had ze ook veel on- of halfbewuste stress door het onophoudelijke lawaai en de adembenemende stank van het verkeer. Hier is het ook een stadje, maar we hebben blijkbaar de kalmste uithoek getroffen. Ik zet geen muziek op omdat ik niet genoeg kan krijgen van de stilte.

Lees verder “Nieuwe bladzijden, alweer”
Nieuwe bladzijden, alweer