Een lichaam vol verhalen

2022 bracht me tot nu toe al veel afwisseling en uitdagingen. Ik volgde mijn gevoel, dat kan ik na veel oefenen vrij goed, en kwam in een “Summer School” terecht. Aanrader. Wij gaan samen door een stroomversnelling in ons proces onder professionele begeleiding met als doel “iets” te gaan doen met onze ervaring. Het startschot van die ervaring, dat bewustwordingsproces, kan een chronische ziekte zijn, een verlieservaring of ander(e) trauma(‘s), of gewoon op een dag wakker worden met de vaststelling dat je je draai echt niet kunt vinden in het streven naar het voorgeschreven leventje, wat je ook probeert. Je weet wel, dat opgedrongen plaatje van twee sexy ouders met tandpastaglimlachende kinderen die zichzelf opvoeden, droomjobs die jullie een eindeloze voorraad geld opleveren waar je dan het sjiekste huis mee koopt, de grootste auto, het beste eten, honderd onvergetelijke vakanties enzovoorts. “Net als iedereen dus”. Die iedereen mag altijd eens komen uitleggen hoe dat dan wel werkt, want mij lukt het niet.

En daar ben ik nog blij om ook. Als kind wist ik immers al dat ik er nooit in zou slagen om net zo te worden als iedereen. Deze post dient om terug te kijken naar mijn hobbelige pad vol bergen en dalen, vuurspuwende draken, ravijnen, stormen, mist, sprookjesbossen, velden vol bloemen, wolken en zonneschijn. Een opdracht uit de Summer School om nog eens terug te kijken op wat er al allemaal achter je ligt. En ik kreeg zonet het idee om mijn lichaam het eens te laten vertellen.

Lees verder “Een lichaam vol verhalen”
Een lichaam vol verhalen

Nondedju, ik ben gelukkig

Ik ben een beetje dronken wanneer ik dit schrijf. Van een stevige borrel omdat ik mezelf zenuwachtig had gemaakt voor een telefoongesprek waarin ik nu eindelijk eens grenzen zou proberen aan te geven, wat al doende erg goed mee bleek te vallen. Maar vooral van geluk.

Mijn god, wat is het lente. De groene plekken in mijn nieuwe thuis barsten van het leven. Overal zo veel bloemen (mensen noemen het onkruid). Boomblaadjes ontvouwen. Bloesems, knoppen, aren, overal frisse levendige tinten, rankend de hemel in of in kleurvlagen vlakbij de grond, of ergens daartussenin. Zon. Wind. Ik heb al zo veel in de tuin gewerkt dat de buurvrouw er commentaar op gaf. “Ons moeder was ook zo, meermaals per dag al haar bloemekes gaan bekijken en constant bezig in die tuin, jongens toch,” sneerde ze, en ik dacht, tja, jij wordt gelukkig van reizen en uit volle borst meekwelen met Disneyliedjes en Amy Winehouse en Celine Dion, en ik hou belachelijk veel van de natuur, ieder zijn meug, toch? Maar ze wou toch eigenlijk ook wel wat rozen zetten.

Lees verder “Nondedju, ik ben gelukkig”
Nondedju, ik ben gelukkig

Nieuwe uitdaging + terugblik op jaar 7

Zo vlot is nieuw werk vinden nog nooit gegaan.

Het regende, nee, stormde telefoons van dynamische en flexibele interimmeisjes, die allemaal een online afspraak willen inplannen om je in te schrijven want ze hebben een vacature die volgens hen bij jouw cv past maar waarschijnlijker worden ze betaald per dossier. Ik belde VDAB uit wanhoop, want ik kon mijn huishouden amper meer doen of zelf vacatures doornemen, zo veel telefoon en afspraken waren het. Ik had daardoor steeds meer moeite om beleefd te blijven en steeds minder zin om datums te bevestigen. Ik kreeg een luisterend oor en (assertiviteits)tips, want als je nog niet lang werk zoekt is VDAB een toffe pee. Een sympathieke coach heeft me ook geholpen motivatiebrief en cv te perfectioneren, tot in het kleinste detail, want blijkbaar had zij ook een burn-out achter de rug en vond ze het geweldig nog eens iemand tegen te komen die even graag danst tussen de komma’s en de punten. Ik vroeg haar of het een goede praktijk is om open kaart te spelen over die burn-out historiek, wat ik altijd doe, want eerlijk duurt het langst. Dat bleek het geval. Vooral omdat de waarheid toch vroeg of laat boven water komt.
Die openheid heeft me behoed voor stressvolle jobs zoals logistiek bediende of secretaresse. Elke redelijke kans eindigde met “We denken dat het beter is voor jouw gezondheid om verder te zoeken naar een beter passende job.” Uiteraard vond ik het jammer en moest ik af en toe na zo’n gesprek een traantje wegpinken, maar daarna was ik blij dat ik niet een van de snelst draaiende stressmolens in moest. Vier vijfde betekent blijkbaar nog steeds op veel plekken “een fulltime samenpersen op 4 dagen.”

Maar goed, deze telefoon was anders. Het was half zes en ik stond de badkamer te poetsen. Neem toch maar op, dacht ik, je weet nooit.

Lees verder “Nieuwe uitdaging + terugblik op jaar 7”
Nieuwe uitdaging + terugblik op jaar 7

Nieuwe bladzijden, alweer

Drie weken wonen we hier nu. Achttien jaar heb ik in een dorp gewoond waar iedereen mekaar kent en waar ik zo snel mogelijk weg wilde, achttien jaar in en rond een grootstad die ik beter ken dan mijn broekzak. Achttien jaar niet-roker, achttien jaar wel, nu alweer meer dan tien maanden niet. Door de verhuisstress ervoer ik terug afkickverschijnselen en dat vond ik raar. Maar eindelijk ebt die stress (waarvan ik wist dat-ie nutteloos en overbodig was maar ik kon hem niet bekampen) en bijbehorende slaap- en eetproblemen weg. Net als onze poes heradem ik. Zij is veertien jaar en van blijdschap gedraagt ze zich als een kitten. Dikwijls ligt ze op de vloer te krullen of speelt ze of wil mijn aandacht, terwijl ze weinig anders deed dan slapen op het bed. Allicht had ze ook veel on- of halfbewuste stress door het onophoudelijke lawaai en de adembenemende stank van het verkeer. Hier is het ook een stadje, maar we hebben blijkbaar de kalmste uithoek getroffen. Ik zet geen muziek op omdat ik niet genoeg kan krijgen van de stilte.

Lees verder “Nieuwe bladzijden, alweer”
Nieuwe bladzijden, alweer

Afremmen en verwerken (2)

Hoe ik het gedaan heb weet ik niet, maar ik ben afgeremd. Voor het eerst in 6,5 jaar, of voor het eerst ooit? De automatische piloot staat schaakmat. Het heeft vier maanden geduurd na de herval eer de stress eraf was – even lang als ik die job heb gedaan. Is de stilstand gelukt door m’n voornemen om deze keer koste wat het kost WEL de tijd te nemen vooraleer me weer in nieuwe avonturen te storten? Of de spoedherstelprocedure die zichzelf in gang trok en waardoor ik van de ene hulpverlener naar de andere spurtte? Zeker heeft de gouden tip meegespeeld: “je weet alles, pas het nu eens gewoon toe ipv alle mogelijke kennis trachten te verzamelen.” Die tip kwam niet van op aarde.

Sinds een week of drie slaap ik behoorlijk goed; een uitgesproken teken van lichamelijk herademen. Er is iets interessants aan die slaap. Bijna elke nacht krijg ik met iemand uit mijn (werk)verleden te maken. Ik beleef een of ander absurd avontuur maar het is niet erg intens, geen nachtmerrie, gewoon een droom. Dat ben ik niet gewend. Wanneer ik wakker word, denk ik, “ah ja, die moest ook nog verwerkt worden precies.” En behalve een gevoel van verwondering denk ik er niet verder op door.

Want ook het denken is gekalmeerd. Er zijn best wel wat intense dingen gaande: een huis (het dossier van de lening wordt volgende week beoordeeld) en maandag mag ik naar de adviserend arts. De oude E. zou dag in dag uit volstrekt in paniek zijn, de nieuwe E. weet dat je gewoon niet overal controle over hebt*. Ik heb weerstand om een dossier samen te stellen voor die controledokter (door een lang verhaal ben ik van ziekenfonds veranderd) dus ik doe het niet. We zullen wel zien. Ik weet niet eens wat ik wil bereiken op dat gesprek, en daar heb ik vrede mee. Ik wil vooral een deeltijdse job zoeken omdat voltijds blijkbaar nog niet gaat, en ik wil zijn/haar advies daarin. Ik weet dat solliciteren en werken mij weer onmiddellijk in de stress gaat zetten, maar het is niet anders. Aan mij om in de vrije tijd aan stressreductie te doen, en structuur & grenzen te voorzien. Dat zal mijn leven zijn.

*Zoals ik onlangs uit mijn mond hoorde komen alsof ik dat al jaren wist en toepaste: “het heeft geen enkele zin om te proberen heel de rivier tegen te houden, je kunt beter in een bootje kruipen, achterover leunen en het laten gebeuren.”

Afremmen en verwerken (2)

In het bos daar staat een huisje

Op een zonnige februarimiddag stapte ik na een lange busreis een frituur binnen. Vanwege de covid mocht ik niet naar het toilet, dus ik stak het blikje frisdrank in mijn rugzak en vervolgde mijn weg. Macadambanen uit mijn jeugd voerden me langs zielloze industrie-met-wegenwerken, langs weiden, langs werkmannen van de gemeente die een goedgemutste afwijzing van hun niet mis te verstane kwinkslagen wel konden smaken, tot ik het niet meer hield en van een vriendelijke bediende wel naar de wc mocht in een boomkwekerij. O, de opluchting! Ik gespte mijn rugzak weer om en het gevoel van op reis te zijn kwam terug. Dat was die ochtend al begonnen; ’t was zo’n periode dat ik elke dag om half vijf klaarwakker was.

Aan de splitsing naar links, op het einde naar rechts en daar was mijn bestemming.

Marieke heette me welkom.

Lees verder “In het bos daar staat een huisje”
In het bos daar staat een huisje

Reblog: oplossingen voor onoplosbare problemen

Mevrouw Toeval, of de sympathieke blogger in kwestie zelf, zorgt ervoor dat ik eindelijk haar blog aanklik. Ik heb haar al vaak zien voorbijkomen in reacties. Op den duur herken je, zeker als stiekeme dubbele blogger, vele namen: oja die, maar er is veel te weinig tijd om iedereen te lezen. Inmiddels heb ik me bij mijn leesachterstand en bijbehorend schuldgevoel neergelegd. Ik klikte want het is, correctie, voelt vandaag als weekend en dan hoef ik niet aldoor te presteren van mezelf. Die afspraak maakten we onlangs, waardoor ik een heel klein beetje lucht krijg. Het lukt niet altijd maar aanhouder wint en oefening kunst en zo.

En ik huil bijna van herkenning, van de troost die haar woorden me bieden. Die kan ik u dus niet onthouden. Klik maar.

Reblog: oplossingen voor onoplosbare problemen

Hoe het was (2)

Ik was bang voor storm, vuur, de sterrenhemel, elektriciteit, al wat lawaai maakte, de helft van wat er op TV kwam, conflicten enzovoort. In slaap proberen te vallen was het ergst want ik was ook bang voor het donker en de stilte. Er was een nachtlampje zodat contouren en schaduwen monsters konden worden. Uitgeput van het doemdenken, genre “wat als het huis in brand stond?” viel ik uiteindelijk in slaap, waar nachtmerries op me wachtten.

Lees verder “Hoe het was (2)”
Hoe het was (2)