37. Traag maar zeker

Eindelijk ben ik op het punt waar de goeie dagen in de meerderheid zijn. Het kan door de lente komen, of aan het feit liggen dat ik veel deeltijdser werk dan een paar weken geleden. De hoofdoorzaak echter, is volgens mij dat ik de knop in mijn hoofd heb gevonden zodat ik hem kon omdraaien. Maandenlang heb ik in het duister getast terwijl ik 1001 dingen uitprobeerde en oefende.

Steeds spontaner en vaker paste ik de (denk)technieken toe die het beste effect bleken te hebben: tijdsurfen, wandelen, mindfulness, goeie muziek draaien, yoga – zelfs loslaten en in slaap geraken zijn intussen geen quantumfysica meer. Grootste gemene deler van al die dingen: bewust in het hier en nu blijven. Mezelf erop betrappen dat ik m’n hoofd zit te breken over iets waar ik momenteel niks aan kan doen, lukt steeds sneller. Constateren: dit is maar een gedachte, waarna het gepieker verdwijnt of ik op z’n minst de mogelijkheid heb om het van een andere kant te bekijken. Als ik wel iets kan doen, doe ik het zo mogelijk diezelfde dag nog: dat telefoontje, die boodschap, die collega aanspreken op de chronische foutjes die hij in dossiers maakt of als de moed me daarvoor ontbreekt het met een teamleider aankaarten. Zo is die mentale to do-stapel, dat verdomde zelfgecreëerde juk, gesmolten om plaats te maken voor vrijheid en, geloof het of niet, steeds langer durende vlagen van zorgeloosheid. Nooit gedacht dat ik dat nog mocht meemaken.

En het is helend. Eetlust, slaap, geheugen, weerbaarheid, ontspanning, relativeringsvermogen, focus, flexibiliteit: het is allemaal zo weelderig aan het groeien als de natuur.

Advertenties
37. Traag maar zeker