23. Medische controle (2) en een piekertip

En natuurlijk maalde de molen nog minstens een uurtje, tot ik me een heel interessante theorie herinnerde over waarom ons verstand ons niet kan helpen bij omgaan met onze emoties. Ik weet de link niet meer en heb geen zin om het op te zoeken, dus vat ik kort samen wat ik me meen te herinneren:

Emoties worden in een evolutionair heel oud deel van onze hersenen geproduceerd vlakbij de hersenbasis, in tegenstelling tot onze probleemoplossende mentale capaciteiten die in de buitenste, nieuwste laag zitten. Die delen werken niet zo goed samen met elkaar, je kunt het zelfs aparte breinen noemen. Het oude hebben we gemeenschappelijk met de dieren. Zij leven instinctmatig: eet, slaap en plant je voort wanneer het mogelijk is, en anders vlucht of vecht je. Wij daarentegen hebben onze hersencapaciteit steeds beter ontwikkeld omdat dat handig was om in leven te blijven. Als je granen bewaart tot volgende lente en ze plant, kun je een tijd later weer eten met minder risico op zelf opgegeten worden. Als je de dikste granen plant, krijg je volgend jaar meer dikke granen dan nu. Enzovoort.
Ik kan mijn leergierigheid bijna fysiek waarnemen – mijn brein zoekt aldoor oplossingen voor de vragen die het blijft genereren. Dat doet ons nieuwe brein dus ook als we zitten met emoties: hoe komt het dat ik hemeurig/down/… ben? En dan begin je te denken aan allerlei mogelijke oorzaken, waar je niet vrolijker van wordt. Ons nieuwe brein zoekt heel ons geheugen af naar gelijkaardige situaties en hoe we toen gereageerd hebben en of dat werkte of niet, want zo leer je.  Lees verder “23. Medische controle (2) en een piekertip”

Advertenties
23. Medische controle (2) en een piekertip

22. De vlieg die tegen het raam blijft botsen (2)

De reactie van Tinyblogt op alweer zo’n mooi stukje van Narda overhaalt me om de laptop aan te zetten en gewoon te schrijven. De titel van dit stukje had ik al, en een halve zin. Na enkele bewogen dagen blijft hij van toepassing.

Ik heb me steeds ingehouden om niet te vaak te schrijven (vooral omdat ik een grondhekel heb aan mezelf herhalen en omdat ik geen vat heb op de lengte van een schrijfsel – laat staan die van de zinnen), maar de behoefte eraan wordt groter en groter nu er zoveel tegelijk gebeurt (vooral in m’n hoofd) en dus te verwerken valt. Met mijn schrijfstijl hebben jullie in elk geval blijkbaar geen probleem, want ik krijg regelmatig te horen hoe herkenbaar het allemaal is. Aan de statistieken merk ik ook dat minstens één vertrouweling hier regelmatig komt kijken of ik nog leef. Ja, ik weet het, ik laat veel minder van me horen dan sociaal aanvaardbaar is. Eindeloze dank voor jullie begrip en het feit dat jullie me de tijd en de ruimte geven. Idem voor mijn werkgever.

En inderdaad, Tiny, als we niet schrijven blijven we maar piekeren, wat onze levenskwaliteit bepaald niet ten goede komt. Nonkel Burnout is meedogenloos. 
Lees verder “22. De vlieg die tegen het raam blijft botsen (2)”

22. De vlieg die tegen het raam blijft botsen (2)

21. Boek?

Ik ben een schrijfster in hart en nieren met genoeg tijd en ruimte om nu eindelijk eens een serieuze poging te ondernemen om Een Boek te maken. De goesting is er, het onderwerp ligt voor de hand – de statistieken van dit blog bewijzen, zeker de laatste tijd, dat er meer en meer nood is aan persoonlijke verhalen over burn-out en ik zou mijn hele verhaal graag willen vertellen, met name hoe het zover is kunnen komen.

Er is alleen een knagende twijfel omtrent m’n stokpaardje: privacy. In dit blog slaag ik er wel ongeveer in om algemeen genoeg te schrijven over specifieke zaken, maar zou dat in boekvorm niet averechts werken? Er is de mogelijkheid namen, plaatsen, beroepen te veranderen, maar is het verhaal dan nog hetzelfde? Wie of wat betrek je wel en niet in het verhaal, gebruik je een pseudoniem en laat je je als gevolg daarvan weer eens uitmelken door allerhande tussenfiguren of kijk je alles wat gebeurd is recht in de ogen en heb je de moed ze bij naam te noemen en ze objectief te confronteren met hun gedrag? Inhoeverre zou het helend werken dan wel vernietigend? Pff, vragen en nog eens vragen.

Wil je jouw visie hierop geven in de comments?

Alvast bedankt!

21. Boek?

20. Op zoek naar de oorzaken

De therapeute tekent een diagram terwijl ze me vragen stelt over mijn familie. Hoe oud is die, zijn er daar broers of zussen? Vijf minuten later hebben we een stukje van de stamboom: grootouders, ouders, kinderen, nonkels, tantes. Vandaag gaan we het hebben over waarom communicatie zo moeilijk is, meer bepaald het detecteren en uiten van emoties – een hoofdingrediënt van mijn burn-out. Al gauw blijkt dat elk blad aan deze stamboom een zwaar kruis draagt, en dat geen ouder zijn kinderen heeft leren omgaan met emoties omdat hij of zij dat zelf nooit heeft geleerd. We zijn meesters in doenalsoffen dat er geen vuiltje aan de lucht is (“het familie-masker”). Dus daar komt het vandaan, en perfectionisme en controledwang enzovoort hangen daarmee samen. Een paar andere thema’s komen aan het licht en met een beetje denk- en giswerk wordt er meteen ook daar één en ander over verklaard.

Ze prijst me om mijn vooruitgang op emotie-uit-gebied. Dat ik al schrijvend mijn ei kwijt kan, dat ik er met haar zo goed over kan praten, assertiviteit vind waar die nodig is, tranen kan laten vloeien, … Ze toont begrip voor hoe moeilijk het allemaal geweest is en reikt me technieken aan om er beter mee om te kunnen. Ze overtuigt me ervan dat het beter is om te proberen hun bril op te zetten dan om mijn woede rechtstreeks naar hen toe te uiten. Een brief schrijven met al wat ik eigenlijk zou willen zeggen, en die achteraf verscheuren, dat kan ontzettend opluchten bijvoorbeeld.

Mijn man zegt dat hij aan m’n gezicht ziet dat het deugd heeft gedaan. Dat is waar, de stapel vragen was door omstandigheden zo groot geworden dat ik heel blij was dat er vandaag een afspraak gepland stond.

Ik las nog iets heel interessants over bore-out op iemand anders’ blog, dat ik zeker eens wil bekijken, maar voor de rest heb ik een mentale time-out genomen. Hoe meer ik graaf en lees en analyseer (dat deed ik in de eerste maanden bijna non-stop), hoe meer ik mezelf nog verder zou opbranden. Dus eventjes lekker niks.

20. Op zoek naar de oorzaken