58. Terugblik op jaar 3

“Naar mijn gevoel ben jij ongeveer halverwege je herstel,” zei Y. de NEI-therapeut in het voorjaar. Ik denk dat hij daarin gelijk had.  Lees verder “58. Terugblik op jaar 3”

Advertenties
58. Terugblik op jaar 3

57. Er is leven na de burn-out

… om SensitYves te citeren. Want ik voel het zelf en dat maakt me zo blij!

“Dat zeg je elke keer, dat het wat beter gaat,” merkte de dokter een beetje sceptisch op. Ik legde uit dat ik begin oktober hondsmoe was na mijn vijf uurtjes durende werkdagen, en dat dat fel gebeterd is sinds de tip van de controledokter. Ik beloofde mezelf/haar dat ik weer ga opbouwen als het deze maand de goede kant op blijft gaan. Ze herinnerde me aan het bestaan van de weerbots, die sowieso komt. Lees verder “57. Er is leven na de burn-out”

57. Er is leven na de burn-out

56. Communicatie

Ondanks de innerlijke weerstand heb ik me onlangs door het boek van Luc Swinnen, ‘Burn-out’, geworsteld. Het is niet het eerste boek van hem dat ik las; mijn crash werd ingeleid door zijn boek over ‘nice guys’ te lezen en me een ongeluk te schrikken over de kille schrijfstijl en idem boodschap. Immers, als nice girl ben je niet gewend met de grond gelijkgemaakt te worden. Hoewel hij geen onzin verkoopt, trekt mijn maag samen als deze psychiater beweert een gevoelig en begripvol iemand te zijn. Maar dat terzijde.

In ‘Burn-out’ wordt een flink aantal pagina’s gewijd aan juist communiceren. Ik veronderstel dan dat veel mede-opgebranden hier ook mee worstelen. Immers, anders zou het toch makkelijk zijn een praatgroep te vinden of op te richten waarin we onze ervaringen kunnen uitwisselen en er gewoon voor elkaar te zijn? Behalve ééntje die het helemaal overwonnen heeft en daarna bij ons aan de slag ging, sluipen mijn progressief werkhervattende collega’s net als ik door de gang, zowel bang om over het hoofd gezien te worden als voor de vraag ‘hoe gaat het ermee?‘.

Lees verder “56. Communicatie”

56. Communicatie

55. Traag maar zeker (2)

Ik vroeg me af of het zin zou hebben om de draad bij mijn eerste therapeute weer op te nemen maar kwam er niet toe een afspraak te maken. Immers, ze zit nu in een groepspraktijk een paar dorpen verderop, en andere drogredenen. Ik kon geen energie meer vinden om te verstoppen hoe ik eraan toe was dus liet het zijn zoals het kwam: de korte nachtjes, de onmogelijkheid tot sociaal contact, de angstaanvallen, het gebrek aan eetlust, het onbeweeglijk voor me uit staren, het mallemolentje in m’n kop, etc. Niet gezellig voor de echtgenoot maar die had beslist om zich buiten de reden van deze stresscirkel te houden, wat ik begrijp. ’s Avonds deden we gezelschapsspelletjes voor afleiding en hij was er voor me, en vond een manier om ermee om te gaan dat ik er even niet kon zijn voor hem. Lees verder “55. Traag maar zeker (2)”

55. Traag maar zeker (2)

53. Nerveus

Het is verdacht stil in m’n hoofd. Op de achtergrond het vertrouwde zootje gevoelens en gedachten waar ik niet veel mee ben, over de mensheid en het huishouden en de familie en het doktersbriefje, maar het is alsof er iemand aan de volumeknop heeft gedraaid want het is niet meer allesoverheersend. Op de voorgrond is er een hardnekkige nervositeit, die niet onthult waarmee ze te maken heeft maar vol op de rem staat wat levensvreugde betreft. Ik vraag aan mijn man wat ik met mijn leven moet aanvangen, en die zegt: “je bent toch goed bezig?” Ik zeg: “slapen en eten dus.” “Ja, dat is belangrijk.” Dat is waar. Ik heb nergens zin in en wil nergens over nadenken en heb de automatische piloot blijkbaar aangezet om het niet te doen opvallen.  Lees verder “53. Nerveus”

53. Nerveus

52. Meditatief door het leven

Iemand vroeg me wat er kan worden verstaan onder een “verruimd bewustzijn”. Nu ik er enkele weken aan heb kunnen wennen, zullen er wel woorden komen.

Het best lijkt het me de vergelijking te maken tussen “(pre-)burnout” en hoe ik nu in het leven sta. Niet dat ik me genezen verklaar, want er zijn nog steeds momenten dat ik naar beneden meegetrokken word door stress. Het gaat nu veel, veel minder diep en het duurt korter, zoals mijn therapeute me had beloofd.

Enkele voorbeelden van mijn (pre-)burnout-mindset:

  • Meegesleept worden door gedachten en er uren over piekeren zonder dat je daar iets aan kunt doen, zeker wanneer je zou willen slapen of goed functioneren tout court
  • Meegesleept worden door gevoelens, voorzover je ze kunt detecteren
  • Opgesloten zitten in je hoofd, alsof er een hele dikke muur rond zit
  • Amper controle hebben over je uitspraken en gedrag – bijvoorbeeld het idee van een keer “nee zeggen” alleen al vervult je met doodsangst voor de sociale gevolgen daarvan (‘stel dat ze me nooit meer willen meevragen, dat ze me niet meer leuk gaan vinden, dat ik iemand zou kwetsen, …’)
  • Je leven inrichten naar anderen (‘er moet van de vloer gegeten kunnen worden, ik moet er piekfijn uitzien en een geweldig maal op tafel toveren, …’) zonder dat je er echt voor hen kunt zijn, want je wordt non-stop in beslag genomen door wat de innerlijke dwingeland je oplegt (dadelijk meer over die dwingeland)
  • Geen enkele grens voelen zitten en er dus dagelijks overheen walsen op alle mogelijke gebieden
  • Niet opmerken dat je chronisch hondsmoe, overspannen, chagrijnig, wanhopig, niet jezelf bent
  • Panikeren bij alle “extraatjes”: vervoermiddel stuk, iets vergeten in de winkel, onverwacht bezoek, onverwacht verzoek, … omdat de dagelijkse routine het uiterste van je krachten vergt
  • Op automatische piloot leven

Herkenbaar? Lees verder “52. Meditatief door het leven”

52. Meditatief door het leven