13. Hoe gaat het ermee

Moeilijke vraag hoe het met mij is, dus ik vermijd het om er in het dagelijks leven eerlijk op te antwoorden. Ik zeg “dat gaat, stilaan beter en beter” en haast me om het gesprek over iets anders te laten gaan.
Heb de 8 weken mindfulnesstraining achter de rug en ik blijf vrij goed elke dag oefenen. Het belangrijkste inzicht is dat gedachten en gevoelens geen waarheden hoeven te zijn maar gebeurtenissen, en dat je de keuze hebt om er niet in mee te gaan. Dat is een hele boterham om te verwerken, maar het is waar. Met als gevolg dat ik driekwart van wat ik vroeger zonder nadenken zou gezegd hebben en er later spijt van krijgen, gewoon laat voorbijwaaien in mijn hoofd. Dus ik ben stil en kijk naar wat er in mezelf gebeurt, observeer ook anderen, doe elke dag mijn oefening en ben eigenlijk gewoonweg steeds meer overweldigd.

Lees verder “13. Hoe gaat het ermee”

13. Hoe gaat het ermee

12. Komt het einde van de chaostunnel in zicht?

De mindfulness verricht op een subtiel niveau wonderen (zie ook post 11), al weet ik dat ik nog een heel traject te gaan heb eer ik (voor het eerst in m’n leven) fluitend naar het werk ga en assertief reageer in de nodige contexten. Ik ben niet ongeduldig want ik vind het een boeiend proces.

Vroeger (grappig om zo’n woord te gebruiken voor iets dat nog maar een paar maanden geleden is) kreeg ik geen speld tussen de mallemolen in m’n hoofd, wat zich bijvoorbeeld uitte in een chronisch rommelig huis. Nu ben ik op m’n gemak af en toe eens een kastje aan het uitmesten en logisch aan het herindelen, dan weer een kamer van boven tot onder aan het poetsen of al m’n kleding aan het passen. Lees verder “12. Komt het einde van de chaostunnel in zicht?”

12. Komt het einde van de chaostunnel in zicht?