5. Loopbaanbegeleiding (1)

In het midden van de eerste week deed ik de nodige research. Ik kan vandaag blijkbaar geen linkje posten omdat er aan een nieuwe VDAB-website gewerkt wordt, maar u zult de nodige informatie gauw genoeg vinden als u ernaar op zoek wilt gaan.

Ik kwam uit bij een lijst van instituten die in mijn buurt loopbaanbegeleiding geven en Ik klikte degene weg die zo’n verwerpelijke “jong-en-dynamisch-team”-uitstraling hadden, of die duidelijk focusten op de klassieke grijzende manager. Ik vertrouwde op mijn buikgevoel om verder te selecteren, ook al zagen sommige van de overgebleven sites er niet erg professioneel uit. Ik noteerde het telefoonnummer van vier ervan op één van de in die eerste twee weken overal rondslingerende kladblokjes en losse papieren. Ze te rangschikken was niet erg simpel, maar ik hou wel van mentale uitdagingen. Ik belde het instituut dat uideindelijk de voorkeur had gekregen door op hun site te zeggen dat ze er ook zijn voor de jongere generaties, en kreeg een jonge, sympathiek klinkende vrouw aan de lijn die zo te horen thuiswerk deed. Terwijl ze haar kind suste, kreeg ik twee disclaimers: ze deden dit nog niet zo lang, en burn-out is best een moeilijk geval. Na wat over-en-weergebel kreeg ik de mij toegewezen loopbaanbegeleider aan de lijn, die me de dag erop in de voormiddag al wilde ontmoeten (ik had duidelijk gemaakt dat ik er zo snel mogelijk mee wilde beginnen & dat ik gerust een ander centrum wilde contacteren als dat niet mogelijk was wegens drukte).
Lees verder “5. Loopbaanbegeleiding (1)”

Advertenties
5. Loopbaanbegeleiding (1)

4. De eerste week thuis

De dokter was begripvol maar genadeloos: ze schreef me – dik tegen mijn zin – een week thuis voor om een extra signaal te geven aan het werk na het gesprek met HR. Ik vroeg haar of ze van haar job – zoveel afspraken erg kort op elkaar en urenlang – toch ook niet af en toe last had. Ze glimlachte: “ik doe mijn job heel graag”. Ze schreef me voor:

– loopbaanbegeleiding (ik mocht in die week tijd zelf opzoeken hoe & wat, en ik nam me voor zo’n dinges-cheque van de overheid bemachtigen want het zal me veel helpen. Dat had ik op het einde van mijn vorige job willen doen, maar toen wou ik er zo snel weg dat ik er geen tijd voor kon nemen);
– assertiviteitstraining (heb ik al twee keer gevolgd maar heb er nooit helemaal uit gehaald wat er in zat, notities teruglezen dus);
– “slaapbevorderaars” waar ik erg sceptisch tegenover stond, zeker omdat verslaving in heel m’n familie om de hoek loert;
– en tenslotte psychotherapie (ze vond dat ik mijn harde carrièreverleden nog niet goed verwerkt had, vroeg hoeveel tijd er tussen de vorige job en de huidige had gezeten en was geschokt dat ik voor het ene weekend dat er tussen zat nog een belachelijk document van de overheid had moeten ondertekenen dat ik werkloos geweest), kortom, een manier vinden om de ballast uit het verleden te verwerken. Hierover ben ik aan het twijfelen, want mijn kortstondige ervaringen met therapie zijn niet erg vruchtbaar geweest.

In de komende week mocht ik van de dokter leuke dingen doen waarvoor ik normaal nooit tijd heb. En ik mocht in geen geval naar Ikea zoals het plan was geweest, gelukkig. Lees verder “4. De eerste week thuis”

4. De eerste week thuis

3. Time-out

Van sinds ik thuis zit, had ik een mooie routine opgebouwd, waarover later meer. Eergisteren kreeg ik koorts, vannacht en vanmorgen barstende hoofdpijn en nu blijkt het de intro van een banale verkoudheid te zijn geweest (waarvoor ik toch een ziektebriefje zou zijn gaan vragen, want in deze toestand werken is zelfkastijding en een biologische aanval op de collega’s).

M’n briefje loopt echter nog tot en met maandag, dus is het regime veranderd naar eten als een vogeltje, zakdoeken vullen, thee drinken, het slaapritme verpesten en te ‘plat’ zijn om iets nuttigs te doen. Ik heb een donkerbruin vermoeden dat mijn lichaam en geest niet akkoord waren met de hierboven vermelde routine. Als je te koppig bent om uitgebreid te rusten, verzint je systeem wel iets om je een handje te helpen. De geest antwoordt erop met totale onverschilligheid: eerst wilde ik proberen vanaf volgende week één dag per week terug te gaan werken, maar nu zal het me worst wezen. Laat het stof maar vallen en de afwas groeien. We bestellen wel pizza. Mijn trots, koppigheid en prestatiedwang zijn heel eventjes uitgeschakeld.

3. Time-out

2. De crash

De beste, of de enige manier om de mallemolen in mijn hoofd te structureren blijkt schrijven. Als ik er dan nog anderen mee zou kunnen helpen (bijvoorbeeld door op tijd de signalen te leren herkennen bij zichzelf en de medemens) is het helemaal mooi. Gisteren heb ik de tijd die ik nodig heb durven vragen aan het werk, nu moet ik er nog voor zorgen dat ik er niet meer 24/7 aan denk want (mentale) rust is essentieel. En erover schrijven is voor mij dus het archief in mijn hoofd op orde houden en ook een beetje loslaten. Ik heb de narcistische neiging mijn schrijfsels regelmatig te herlezen, dit helpt me mezelf beter begrijpen. Dat vind ik beter dan de narcistische neiging om erover te praten, wat veel meer van mijn krachten vergt. Zeker tegen verschillende mensen steeds hetzelfde verhaal doen vind ik helemaal niet prettig. Nog een voordeel van schrijven dus.

Ik zal proberen het relatief kort te houden. Mijn trouwe lezers weten dat ik mijn hand niet omdraai voor een metertje tekst meer of minder, maar ik zal mijn best doen om mijn verhaal duidelijk neer te pennen. Want ik merk dat er, hoewel burn-out 1 op 10 werknemers in ons land(sdeel, whatever) treft, nog een groot taboe en een even groot hiaat in de algemene kennis is. Ik moet, willen of niet, voorbeelden geven van mijn fysieke toestand om zelfs aan de mensen die het dichtst bij me staan te verduidelijken dat dit geen verzinsel is.
Lees verder “2. De crash”

2. De crash