28. Eindejaarsterugblik en een waargebeurd kerstverhaal

De totale verwarring op het moment van de crash, elf maanden geleden. Niet snel daarna het begin van mijn zoektocht naar antwoorden. De vragenlijst met kenmerken van hooggevoeligheid die me als gegoten paste. De bijeenkomst van HSP’s die alles was wat ik er niet van had verwacht. Lectuur erover, en nog, en nog, en nog veel meer boeken, websites, workshops en gesprekken over burn-out, mindfulness, assertiviteit, yoga en noem maar op, in de hoop dat een fractie ervan zou blijven hangen in dat door stress verminkte kortetermijngeheugen van me. Ontelbare uren van mentaal herkauwen (zo noem ik sinds kort een bepaald soort gepieker, want het in je hoofd herhalen van wie er die dag wat gezegd of gedaan heeft, jezelf inclusief, is gewoon een onderdeel van HSP zijn waar je mee moet leren omgaan) en nog meer uren van doemdenkend wakker liggen.

Gesprekken met en blogs van ex- (of bijna-ex)-burnouters, een moeilijk te vinden mensensoort (hier is er nog eentje), die allemaal op hun eigen manier aanraden: zoek hoe het leven voor jou wél doenbaar is, want elke burn-out is anders. De recentste gouden tip: probeer uit te maken of een piekeronderwerp jouw zaak is of die van iemand anders. Het is heel heilzaam als je je in het begin van een piekeraanval afvraagt: is het mijn probleem? Nee -> ditchen die handel en uitmaken wat jij op dat moment zelf wil of nodig hebt en hoe je dat kan realiseren, en daarnaar handelen.

Trial and error dus met de sterke motivatie: “ik wil alles doen om niet te hervallen”. Wie er meer over wil weten kan al de onderstaande berichtjes lezen.

Als je een tip hebt over hoe je energiereserve opbouwt, hoor ik het heel graag. De neiging om meteen à volonté weer beginnen te geven als ik er een klein beetje heb weten te verzamelen, is zo ontzettend sterk… Er groeit een lijst van goede voornemens in mijn hoofd, en tijdens “positieve piekeraanvallen”, een recent fenomeen, heb ik de neiging ze neer te schrijven om ze niet te vergeten. Maar dan besef ik dat af en toe iets heel kleins voor iemand doen, niet zo veel energie vraagt en ook goed is.

Een kleine disclaimer voor de intimi die hier af en toe komen kijken of ik nog leef: het is echt niet expres en echt niet persoonlijk. Hier lees je meer over hoe dat komt: er zijn dagen en periodes dat ‘normaal proberen te functioneren’ gewoonweg alle energie opslorpt die er beschikbaar is. Zelfs een sms beantwoorden is dan soms te moeilijk, van wie die ook komt. Daarom dat ik jullie de link naar dit blog gegeven heb: hier kun je lezen hoe het er werkelijk aan toe gaat in mijn hoofd. Dat krijg ik vaak niet gezegd. Maar dat wisten jullie al lang, en ook dat ik jullie stuk voor stuk graag zie.

Het afgelopen jaar, en nu nog heel vaak, voelde ik me doorgaans een heel onzekere kleuter en heb ik me ook vaak zo gedragen uit wanhoop. Geen wonder eigenlijk dat veel relaties daar niet tegen bestand zijn.
Herstellen is ook: beseffen dat je jouw gedrag kunt veranderen, maar dat van je omgeving niet of in zeer beperkte mate.

(ingekort owv privacy)

 

28. Eindejaarsterugblik en een waargebeurd kerstverhaal

26. Eindejaar

In mijn mailbox zitten deze dagen veel kerstwensen van organisaties (leveranciers, vzw’s, …). Eentje herinnerde me eraan dat er nog maar een paar dagen overblijven voor het kerstmis is. Vandaag of maandag de kerstkaartjes opsturen en de cadeautjes regelen dus (uitstelgedrag…). Ik ben er helaas zeker van dat er een aantal toch nog door de mazen van het net zullen glippen, want m’n geheugen laat me de laatste tijd in de kou staan en ik moet meermaals per dag in de agenda kijken wat er vandaag en morgen afgesproken is.

Dus bij deze alvast voor al mijn lezers: de beste wensen voor het nieuwe jaar! Maak er iets moois van en wees/zoek jezelf… Lees verder “26. Eindejaar”

26. Eindejaar

24. Slaap (2)

Titel van bericht nr 19 gewijzigd van “uit de cirkel” naar “uit een cirkel”. Is accurater. Ik merk dat er nog wel meer cirkels zijn om een afrit voor te zoeken. Werk-kwestie was een grote, maar nu voel ik me er best goed in m’n vel. De ene dag lukt het beter dan de andere, en het is voor mij kristalhelder dat het enkel aan slaapgebrek ligt dat er de laatste tijd twijfels in me opkomen of ik niet te veel uren meedraai. Was dus heel blij dat er nog een aantal verlofdagen overbleven om in te plannen. En ben zo, zo dankbaar om het begrip van m’n collega’s en bazen.

Het slaapgebrek komt door een kwestie die ik voorlopig nog niet uit de doeken wil doen. Ik kan ‘m wel anoniem schilderen, maar vandaag niet. Elke keer als ik eraan denk, voel ik me afschuwelijk (en hoe harder ik vermijd er overdag mee bezig te zijn, hoe meedogenlozer het avondlijke wakkerliggen natuurlijk). Hoewel ik voorgaande zinnen misschien in de verleden tijd moet schrijven, want de therapiesessie van gisteren was heel vruchtbaar. Ik heb me voorgenomen dit weekend een brief te schrijven waar alles in staat dat ik aan persoon x zou willen zeggen, en hem daarna te verscheuren (al dan niet digitaal). Zal ook al veel opluchten om die gedachten en gevoelens eens aan het licht te laten komen want ze worden vakkundig genegeerd – jarenlange training, grootste onderscheiding.  Lees verder “24. Slaap (2)”

24. Slaap (2)