19. Uit een cirkel

Na een handjevol vijven en zessen zat ik dan toch samen met de manager uit het vorige bericht. Het plan is: mijn huidige taak op mijn huidige plaats blijven doen, en gaandeweg de opbouwende werkuren vullen met ondersteunende, afgebakende taken bij mijn vorige dienst. Vooral dat ‘afgebakend’ is belangrijk, omdat ik mezelf anders weer vrijwillig in de chaos zou storten – het is zo druk op die dienst en ik heb de onbedwingbare neiging te helpen waar ik kan. Er was al een eerste extra taak verzonnen, een type dossiers dat “stiefmoederlijk behandeld wordt’ en dus altijd maar blijft liggen. Die mag ik onder mijn hoede nemen. De manager zei me dat het nog lang geen tijd is om mijn oude functie weer op te pakken omdat die veel te veel stress zou opleveren. Daar heeft-ie volledig gelijk in.

De opluchting valt niet te beschrijven. Ik had me verwacht aan “vanaf volgende week doe je je oorspronkelijke functie weer, willen of niet” maar dat was verkeerd verwacht. Na me maandenlang suf te piekeren (ook al zeggen mensen terecht: “het is maar werk, er is ook nog zoiets als leven”) is er opeens zoveel ruimte in mijn hoofd. Vergelijkbaar met hoe scherp je ineens kan zien als je je nieuwe bril voor het eerst op zet. Lees verder “19. Uit een cirkel”

19. Uit een cirkel

18. De doorgehakte knoop

Afgelopen week deed ik op het werk nog eens een poging om duidelijkheid te verkrijgen over het langetermijnplan. De dienstenoverkoepelende manager kon er niet bij zijn, dus zat ik samen met iemand van HR. Ik legde een paar mogelijke taken voor die ik zie zitten, en gaf aan dat ik op zich wel terug naar mijn oude dienst wil. Een paar minuten na het gesprek begon m’n vertrouwde piekermolentje op maximumcapaciteit te draaien – beeld je een oude wasmachine in die centrifugeert en waarvan je je afvraagt wanneer (niet of) ze zal ontploffen. Na de middag vroeg ik de collega van HR of ik er nog eens over mocht nadenken en het met de therapeute bekijken. Dat was geen enkel probleem, het hoeft niet vandaag allemaal definitief beslist te zijn. Ik vond het eng dat er zo’n stressreactie kwam bij het idee alleen al van terug daar te werken.

De volgende dag zei de manager die niet bij ons gesprek geweest was maar wel een briefing had gekregen van HR dat ik aangenomen ben om bij mijn oude dienst te werken dus dat het wel de bedoeling is om daar weer naartoe te gaan – de loopbaanbegeleider had me gezegd me daaraan te verwachten. De manager zei er wel bij dat erover zal gewaakt worden dat ze niet aan me gaan vragen om bij te springen in geval van drukte. Ik antwoordde dat ik voor m’n crash al aan het bijspringen was nog voor de collega’s die vraag hadden kunnen bedenken, en dat het dus voor mij essentieel is om zicht te krijgen op de taken die me zullen worden toevertrouwd zodat ik me daar volledig op kan toeleggen en grenzen kan stellen. Volgende week zitten we erover samen.

Toen ik thuis kwam, was ik vreemd genoeg vooral opgelucht. De manager heeft de knoop waar ik al maanden over twijfel doorgehakt. Ik kan me nu mentaal voorbereiden op dat ene scenario in de plaats van tien, twintig mogelijke opties. Ik had ook geen stress-aanval meer gekregen nadat hij het zei, dus ik begin al aan het idee te wennen. Lees verder “18. De doorgehakte knoop”

18. De doorgehakte knoop