54. De bokaal om m’n hoofd (2)

Het moet van april geleden zijn dat er nog eens een paar goeie nachten waren. Of dagen, for that matter. 

De nervositeit maakte plaats voor totale ontreddering nadat een dierbare het nodig vond eens goed diens gedacht te zeggen over het doen en laten van mijn echtgenoot, die nog steeds thuis is met burn-out. Uit bezorgdheid om mij, zei die erbij, niet dat het zo aanvoelde maar kom. Een week lang kon ik amper eten of denken. De week erop probeerde ik een weerwoord te formuleren in mijn hoofd en op papier. De week daarop kreeg ik er face-to-face drie zinnen uit die duidelijk moesten maken dat ik niet akkoord ben met diens mening. Het voelt nog steeds alsof er een aambeeld aan een zijden draadje boven m’n hoofd bengelt.

Ik vroeg de dokter me weer op minder werkuren te zetten wegens uitgeput, vijf dagen op vijf vroeg op is inderdaad nog niet aan de orde. Niet dat het helpt want deftig slapen of ontspannen is een utopie.

Ik ben alles zo beu als kouwe pap. Het oeverloze taakje op het werk – stress heb ik er niet meer van, tegenzin des te meer. De klok lijkt er achteruit te lopen. Ik vraag me af hoe collega’s het volhouden, driekwart van hun wakkere leven door te brengen in hersendodende routine.

Op een cursus over communicatie moesten we per twee een gemiddelde dag en ons gevoel daarbij beschrijven, de ander moest woordenloos luisteren. Voor ik het wist, was ik aan het huilen.

Sinds het begin van die cursus krijg ik er steeds minder woorden uit, ironisch he? Misschien omdat daar werd aangetoond dat er niemand naar elkaar luistert. De bokaal is terug en al mijn pogingen van de afgelopen 2,5 jaar om er wat van te maken of, godbetert, te genezen, lijken tijdverspilling. Ik heb geen flauw idee wat ik moet (of wil) doen. Er is niets dat ik nog graag doe, ik heb geen dromen voor de toekomst, geen energie om dingen uit te proberen, ik zie alleen maar verplichtingen en word gewurgd door angst.

Advertenties
54. De bokaal om m’n hoofd (2)

9 gedachtes over “54. De bokaal om m’n hoofd (2)

  1. Ben je zo terug naar af? Wat erg. Ik wou dat ik een remedie kende om je te helpen, maar ik weet alleen wat voor mij werkt. Voorlopig (na meer dan 2,5 jaar) is dat nog altijd volledig thuis blijven. Ik voel me er de meeste dagen goed bij, maar het betekent financieel wel een stap terug natuurlijk. Geen ziekte-uitkering, maar een uitkering voor deeltijdse loopbaanonderbreking. Is zoiets een optie? Als je zo op bent, is uitkijken naar een meer vervullende job ook geen optie, lijkt me. Moeilijk.

    Liked by 1 persoon

  2. Ik vind het ook erg om dit te lezen, en ik denk dat Anna gelijk heeft. Soms moet je een grote stap terug zetten om daarna verder te kunnen springen (een andere job vinden bijvoorbeeld). Maar eerst rust. En trek je niets aan van wat anderen daarvan vinden. Luister naar de stem van jouw lichaam. Moed!

    Liked by 1 persoon

      1. Mijn gezondheid ging altijd al achteruit maar dat is de laatste maanden nog sneller gegaan (mogelijk vanwege school, slechte zorg en een aanrijding). Nu is het vooral veel afspraken met artsen, behandelaars etc. en verder plat op bed. School is klaar, maar geen vakantiegevoel of het kunnen vieren. Ik hoop eind 2017 weer wat meer op hetzelfde (lage) niveau te zitten als eind 2016. Wat ik in ieder geval al jaren weet is dat het altijd nog slechter kan, dus ik hoop en doe mijn best om dit te voorkomen. Maar helaas kunnen we niet alles zelf bepalen..

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s