53. Nerveus

Het is verdacht stil in m’n hoofd. Op de achtergrond het vertrouwde zootje gevoelens en gedachten waar ik niet veel mee ben, over de mensheid en het huishouden en de familie en het doktersbriefje, maar het is alsof er iemand aan de volumeknop heeft gedraaid want het is niet meer allesoverheersend. Op de voorgrond is er een hardnekkige nervositeit, die niet onthult waarmee ze te maken heeft maar vol op de rem staat wat levensvreugde betreft. Ik vraag aan mijn man wat ik met mijn leven moet aanvangen, en die zegt: “je bent toch goed bezig?” Ik zeg: “slapen en eten dus.” “Ja, dat is belangrijk.” Dat is waar. Ik heb nergens zin in en wil nergens over nadenken en heb de automatische piloot blijkbaar aangezet om het niet te doen opvallen. 

Het kan de weerslag zijn van de poging tot gesprek met mijn brus afgelopen week. Zoals te verwachten viel, moest ik er niet te veel van verwachten. Zelfs de boodschap van een gediplomeerd orator kan niet doordringen in dat hoofd, laat staan dat hart, als er eentje is toch. Maar ik heb het tenminste geprobeerd.

De kracht daarvoor moet ik wel te danken hebben aan een eerste sessie NEI-therapie, want het was iets dat ik al maanden- of jarenlang voor me uit duwde. Wonderlijk, die Neuro-Emotionele Integratie.

Op het werk word ik gewaar dat het geduld op begint te geraken. Dat is een goede reden voor die zenuwachtigheid. Collega’s zijn opgehouden hun mening over langdurig zieken te verdoezelen in mijn nabijheid, dus wat ik hoor is allesbehalve fraai. Ze moesten het godverdomme zelf eens meemaken. Een mail naar iemand van de vakbond met het aanbod om de chronisch zieken mee een stem te geven, blijft onbeantwoord. Nog één cursus mag ik volgen van HR en ik kreeg de indruk erbij dat het daarna snel vooruit moet gaan met dat herstel van me. Misschien is het wel pure angst die me in een houdgreep heeft. Alleen al het vijf-dagen-per-week-vroeg-op-regime: vier keer werken en één keer cursus, zes weken lang. Is mijn lijf daartoe in staat? Het zal moeten blijken. Verlof is er amper opgebouwd door het parttime werken. Aanvullend verlof kan ik aanvragen en dat gaat ten koste van het vakantiegeld van volgend jaar maar dat moet dan maar. Want met twee weken op een jaar kom je niet toe, zelfs als je “maar zo weinig” werkt. Het zou allemaal nog te harden zijn als ik een manier vond om me niet meer zo te ergeren aan de karrenvracht fouten die in de dossiers staan de ik controleer. Het is mijn taak om dat recht te zetten en ondertussen te blijven ademen. Ik word er echter zo radeloos en opgefokt van dat ik een uurtje meer per dag voorlopig echt niet zie zitten…

Advertenties
53. Nerveus

5 gedachtes over “53. Nerveus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s