51. Sport en zelfbeeld (2)

Dat het zo fundamenteel aan mijn weerstand zou knagen, had ik echt niet verwacht. 

Dat wandelen en een beetje conditie- en spiertraining wonderen doen voor de geest is wat mij betreft absoluut bewezen. Al weken zit ik met die blessure, en elke keer als ik denk dat het iets beter is, schiet ik in actie voor m’n gezond verstand me kan tegenhouden. Een klein beetje tuinieren, wat opruimen en poetsen, zelfs een fietstochtje wreekt zich nog diezelfde avond met zeurende pijn. Ok, dat tuinieren was eigenlijk een hele middag lang, en die fiets is meer roest dan fiets, dat zal er wel mee te maken hebben. Dan maar de bus. Tien minuten staan wachten was vandaag voor mijn lijf al te veel. Zolang ik de voet in kwestie omhoog kan leggen is het te harden, zo niet  voelt het vooral als geknelde zenuwen. Vorige week werd er een echo gemaakt en volgens die dokter was er geen vuiltje aan de lucht. Mijn lijf schreeuwt wel beter. Ik vertik het pijnstillers te nemen want dan ga ik weer doen alsof er niks aan de hand is. Een halfje voor het slapengaan, dat wel.

Rusten dan maar, stilzitten, wachten en nog een uurtje rusten. Lezen, schrijven, muziekje erbij, beetje tv,, kleurboek voor volwassenen, het voelt allemaal als in een wachtzaal zitten duimendraaien. Geduld staat duidelijk niet in mijn woordenboek wat mezelf betreft!

Toch begin ik het stilaan te leren, denk ik: de hulp van mijn man vragen en die dankbaar aanvaarden. In vlagen van ellende hem toestaan me op te vrolijken met een plagerijtje. Hij is geen fanatieke huisman, maar sinds kort doet hij alles wat gedaan moet worden zonder morren. Trotseert zelfs de supermarkt op het spitsuur. Is boos op mij als ik toch weer dingen ben weesten doen en daarna niet kan verbergen met hoeveel pijn ik mezelf weer heb opgezadeld. Ik moet er bijna van huilen, zo lief vind ik dat.

Ook op andere gebieden krijg ik het erg moeilijk doordat mijn -blijkbaar- voornaamste bron van afleiding en energie is weggevallen. Op het werk staat het huilen en roepen me nader dan het lachen. Schreef uit onmacht een harde mail terwijl ik vorige week al vergadergewijs aan de alarmbel heb gehangen. Gelukkig kunnen ze het plaatsen, ze legden zelf de mogelijke link tussen frustraties en blessure. Ok, er zijn fundamentele dingen mis, en bij deze zijn die dingen eens zo duidelijk mogelijk zwart op wit gezet. Dat was waarschijnlijk ook eens nodig (de dokter heeft me onlangs aangeraden om ofwel de problemen te blijven aankaarten ofwel ander werk te zoeken) maar van de toon heb ik al spijt. Ach, zoals ik het zie: elke werkdag is een oefening.  En de dokter had me ook op een bijzonder zwak moment op consult.

Gelukkig gaat het wat relaties betreft wel de goede kant uit. Ik heb enkele oude vriendschappen nieuw leven ingeblazen en zij namen eerder zichzelf dan mij iets kwalijk. Op echte vriendschap zit enorm veel rek, dat is duidelijk.

Behalve dan de relatie met mijn opgroeigezin. Dit stukje van collega-burnouter Anna opent mij de ogen en dwingt mij te schrijven omdat ik het toch tegen geen mens gezegd zou krijgen en omdat mijn gedrag op het werk anders zou escaleren omdat ik me alleen daar vrij voel om te oefenen met emoties. Moet ik huilen van een situatie omwille van machteloosheid, dan loop ik naar het toilet en snik het eruit en daarna is het weg. Eigenlijk is dat simpel en het helpt.

Disclaimer: zoals Anna’s stukje ook aangeeft, heb ik respect voor mijn moeder en zie ik haar graag, wat voor stoten ze ook uithaalt. Iets in mij geeft haar onophoudelijk een nieuwe kans. Iets in mij voelt zich, een half uur na publicatie van dit stukje, ver-schrik-ke-lijk schuldig en zou zich ophangen als de anonimiteit hier ooit doorbroken wordt. Zo groot is het taboe van ‘moederpijn’. Maar het moest eruit.

Een op vier kinderen heeft uitzonderlijk veel last van nachtmerries, las ik onlangs. Dit blijkt de enige manier te zijn om stress te verwerken. Ik had last van nachtmerries tot mijn tiende. Daarna vond ik andere manieren om het zich te laten manifesteren.

Misschien was de therapeute te lief voor mijn moeder, of handelde ze uit bescherming, of had ik te weinig voorbeelden op tafel gelegd. Zij leerde me wel dat het fundamenteel niet oké is hoe weinig warmte ik gekregen heb. Ik moest me proberen te focussen op de oorzaken, op het nu, op een gesprek, op meditatie, dankbaarheid enzovoort. Dat zijn praktische handvatten die inderdaad enorm veel hulp hebben geboden en me op de goede weg hebben gezet. Toch voel ik dat ik nog werk heb rond dat thema, omdat elke krimp die mijn opgroeiggezin geeft me nog steeds de bomen in jaagt, stiekem vanbinnen. Het gedrag van mijn brus, volkomen tegengesteld aan het mijne, bijvoorbeeld. Het zwijgen van mijn vader. En vooral de schijnheiligheid van mijn moeder [knip: privacy] Toen ze eens zelf rust moest houden, stortte haar wereld in omdat ze het huishouden niet kon bestieren, ze moest ons hulp vragen voor de meest eenvoudige dingen en zag elk stofje neerdwarrelen – – – wacht eens, nu ben ik zelf in deze situatie en sta ik versteld van hoeveel kubieke kilometer plichtsgevoel er van moeder op dochter wordt doorgegeven! Het doet me zoveel pijn dat ze beweert dat ze er altijd voor me is, maar ze weigert om te vragen of de voet al beter is. Al wekenlang. Als ik iets ervan vertel gaat ze er niet op in, luisteren kost haar al de grootste moeite. Dat is een van de soorten warmte die ik van haar niet gekregen heb en nooit zal krijgen, en vader zwijgt als vanouds. Gelukkig voor mij (wat klinkt dit hard :/ ) heeft mijn moeder zelf een burnout gehad voor dat begrip bestond, dus na enige noodkreten van mijn kant erkent ze dat ik hetzelfde ervaar en doet ze haar best me erin te steunen – en ik voel dat het haar alle moeite van de wereld kost om even niet met zichzelf bezig te zijn, het voelt allemaal zo geforceerd aan dat ik er ongemakkelijk van word als ik er nog maar aan denk. Ik zal de oprechtheid van deze pogingen tot liefde voor ogen houden en me eraan optrekken, terwijl ik blijf proberen heel dat verleden niet op te rakelen, mijn brus niet te laten zien hoezeer ik die haat, en mijn eigen leven te beleven.

Wat is alles bij momenten toch moeilijk…

Advertenties
51. Sport en zelfbeeld (2)

11 gedachtes over “51. Sport en zelfbeeld (2)

      1. Het is alsof de tijd er klaar voor is om op te houden overal doekjes om te winden, hier toch. Ik wil niet meer toneelspelen, doen alsof alles prima is en alsof je een burn-out alleen krijgt.

        Liked by 2 people

      2. Ook voor mij herkenbaar, weliswaar in nog andere context maar gevoelsmatig waarschijnlijk hetzelfde. Ik merk wel door mijn burn-out dat ik positieve pogingen van mijn moeder vaak niet kan zien. Het is soms gewoon een trigger om opgefokt te worden, zelfs al bedoelt ze er niets mee. Maar ergens ben ik zo boos op haar, ik weet perfect waar het om gaat, maar krijg het nu ook weer niet deftig gezegd tegen haar. Ben al eens begonnen, maar ze ziet het niet. Ze kan het gewoon niet zien en das zelfs begrijpelijk, maar ja, dat helpt mij niet verder… En ja, heel hard roepen helpt dan ook weer niet…T’is nogal wat hé… Dikke-ik herken het-knuffel.

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s